僕に心を
君に花束を
揺れる髪だけ靡くままにして
มอบหัวใจดวงนั้นให้ผมที
และรับช่อดอกไม้นี้ไปเถอะ
ปล่อยเพียงเส้นผมที่ไหวเอน ให้ลู่ลมไปตามเดิม
箱の中の小さい家の、二人で並んだキッチンの小窓のカーテンの先の思い出の庭に、春の日差しを一つ埋めて、たまには少しの水をやって、小さな枇杷が生ったとき忘れてください
ภายในบ้านหลังน้อยในกล่องใบนั้น ณ สวนแห่งความทรงจำ สุดปลายผ้าม่านหน้าต่างบานเล็ก ข้างห้องครัวที่เราเคยยืนเคียงไหล่ จงฝังแสงแดดยามฤดูใบไม้ผลิลงไปสักหนึ่งหยด คอยรดน้ำบ้างเป็นบางครา แล้วเมื่อผลบิวะลูกเล็ก ๆ สุกงอม ก็ได้โปรดลืมฉันไปเสียเถอะ
僕に 僕に 僕に
ส่งมาให้ผมที ส่งมาให้ผมที ส่งมาให้ผมที
僕に心を
君に花束を
揺れる髪だけ靡くままにして
僕に言葉を
君の鼻歌を
長い長い迷路の先に置いて
มอบหัวใจดวงนั้นให้ผมที
และรับช่อดอกไม้นี้ไปเถอะ
ปล่อยเพียงเส้นผมที่ไหวเอน ให้ลู่ลมไปตามเดิม
มอบถ้อยคำเหล่านั้นให้ผมที
ส่วนเสียงฮัมเพลงของเธอ
จงทิ้งเอาไว้ ณ ปลายทางของเขาวงกตอันแสนยาวไกล
一つ一つ数えてみて。あなた自身の人生のあなたが愛したいものを。
……何もないのかい？
海の側の小さい駅を歩いて五分の海岸の、僕と見た翡翠の色も忘れてください
ลองนับดูทีละอย่าง ทีละอย่างสิ สิ่งต่าง ๆ ในชีวิตของตัวเธอเอง ที่เธออยากจะรักน่ะ
...ไม่มีเลยอย่างนั้นหรือ?
ณ ชายหาดที่เดินจากสถานีเล็ก ๆ ริมทะเลเพียงห้านาที สีเขียวมรกตที่เราเคยยืนมองด้วยกัน ก็ได้โปรดลืมมันไปเสียเถอะ
僕に 僕に 僕に
ส่งให้ผมที ส่งให้ผมที ส่งให้ผมที
僕に心を
君に花束を
揺れる髪だけ靡くままにして
僕に言葉を
君の鼻歌を
長い長い迷路の先に置いて
มอบหัวใจดวงนั้นให้ผมที
และรับช่อดอกไม้นี้ไปเถอะ
ปล่อยเพียงเส้นผมที่ไหวเอน ให้ลู่ลมไปตามเดิม
มอบถ้อยคำเหล่านั้นให้ผมที
ส่วนเสียงฮัมเพลงของเธอ
จงทิ้งเอาไว้ ณ ปลายทางของเขาวงกตอันแสนยาวไกล
箱の中の小さい家の、朝の日に揺れるカーテンを開けた静かな休日の、寝起きの君が寝ぼけ眼で座ったその朝のダイニングテーブルに僕の心があったこと、忘れてください
ภายในบ้านหลังน้อยในกล่องใบนั้น ในวันหยุดอันเงียบสงบ ยามที่เธอเปิดม่านรับแสงตะวัน ณ โต๊ะกินข้าวที่เธอนั่งงัวเงียด้วยความง่วงงุนในตอนเช้า ความจริงที่ว่า เคยมีหัวใจของผมวางอยู่ตรงนั้นน่ะ ได้โปรดลืมมันไปเสียเถอะ