あの風 あの風
懐かしいとお前が言った
懐かしい私の心が透けてしまった
สายลมนั้น สายลมนั้น
เธอบอกว่า “ช่างน่าคิดถึงเหลือเกิน”
หัวใจที่หวนคิดถึงของผมก็พลันโปร่งใสจนถูกมองทะลุปรุโปร่ง
山影 晴れ晴れ
風が立った 嵐のように
お前が歌うとは知らなかった
เงาของภูผา ฟ้ากระจ่างใส
สายลมพลันก่อตัวดุจดั่งพายุ
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอจะขับขานบทเพลงด้วย
忘れたい 忘れたい
忘れようと私が言った
忘れた
お前が日差しとは知らなかった
อยากจะลืม อยากจะลืมเลือน
ผมบอกกับตัวเองว่าจะลืม
และก็ลืมไปแล้ว
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอนั้นคือแสงตะวัน
波風 晴れ晴れ
海がたった一つのように
私も一人とは知らなかった
ระลอกคลื่นลม ฟ้ากระจ่างใส
ราวกับผืนทะเลที่มีอยู่เพียงหนึ่งเดียว
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าตัวผมเองก็อยู่เพียงลำพัง
寂しいと歌えば春よ
風を吹く、おれはひとりの修羅なのだ
大きな口を開けろ
寂しいとうめく修羅
เมื่อขับขานความเดียวดาย ฤดูใบไม้ผลิเอ๋ย
ผมผู้พัดพาสายลม คืออสุราผู้โดดเดี่ยว
จงอ้าปากให้กว้าง
อสุราผู้ครวญครางถึงความเดียวดาย
あなたの心は冷たいと誰かが言った
まぁ！心が冷えるとは知らなかった
夕焼け 晴れ晴れ
風が立った 木立のように
お前も一人とは知らなかった
ใครบางคนเคยบอกว่า “หัวใจของเธอช่างเย็นชา”
แหม! ไม่ยักรู้มาก่อนเลยว่าหัวใจจะเย็นเยียบได้ถึงเพียงนี้
แสงอัสดง ฟ้ากระจ่างใส
สายลมพลันพัดผ่านราวกับแนวพงไพร
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอก็อยู่เพียงลำพังเช่นกัน
寂しいと私の胸よ裂けろ
今、おれはひとりの修羅なのだ
大きな口を開けろ
風を受け、走る修羅
หัวใจเอ๋ย จงปริแตกด้วยความเดียวดาย
บัดนี้ ผมคืออสุราผู้โดดเดี่ยว
จงอ้าปากให้กว้าง
อสูราผู้ทะยานฝ่าสายลม
寂しいと歌えば春よ
風を吹く、おれはひとりの修羅なのだ
大きな口を開けろ
風を吹くおれと修羅
เมื่อขับขานความเดียวดาย ฤดูใบไม้ผลิเอ๋ย
ผมผู้พัดพาสายลม คืออสุราผู้โดดเดี่ยว
จงอ้าปากให้กว้าง
ตัวผมผู้พัดพาสายลมและอสุรา
心が 心が波打つとお前が言った
あぁ、心が海だとは知らなかった
山影 晴れ晴れ
風が立った 嵐のように
お前が笑うとは知らなかった
เธอบอกว่า “หัวใจ… หัวใจมันสั่นไหวเป็นระลอกคลื่น”
อา ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าหัวใจคือผืนทะเล
เงาของภูผา ฟ้ากระจ่างใส
สายลมพลันก่อตัวดุจดั่งพายุ
ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าเธอจะยิ้มออกมา