言葉で私を話しても、私ではないから
私が空っぽになってしまったのですか
心を言葉で話しても砂のお城みたいでしょう
私は幽霊になってしまったのですか
ถึงแม้เธอจะใช้คำพูดเล่าเรื่องของผม แต่นั่นก็ไม่ใช่ตัวผมอยู่ดี
ตัวผมจึงกลายเป็นความว่างเปล่าไปแล้วใช่หรือเปล่านะ
ถึงแม้จะใช้คำพูดพรรณนาถึงหัวใจ มันก็คงเป็นเหมือนกับปราสาททรายใช่ไหม
ตัวผมก็เลยกลายเป็นวิญญาณไปแล้วใช่หรือเปล่านะ
赤色を赤と話しても赤は見えていないけど
あなたは私をわかってしまったのですか
私が私を話すたび私が減るみたいだ
私は鉛筆になってしまったのですか
ต่อให้พร่ำบอกว่าสีแดงคือสีแดง ทั้งที่มองไม่เห็นสีแดงนั้นก็ตาม
เธอเข้าใจในตัวผมไปเสียแล้วอย่างนั้นหรือ
ทุกครั้งที่ผมพูดเรื่องของตัวเอง ราวกับว่าตัวผมมันสึกหรอและหดสั้นลงไปทุกที
ตัวผมก็เลยกลายเป็นแท่งดินสอไปแล้วใช่หรือเปล่านะ
くちなしの香りを起こすように
ราวกับกลิ่นหอมของดอกพุดซ้อนที่โชยมาเตะจมูก
春を行け、私の嵐の歌よ
向かうままに靡け、一房の花の音よ
จงพัดพาวสันต์ฤดูไปเสียเถิด บทเพลงแห่งพายุของผมเอ๋ย
จงปลิวไสวไปตามทิศทางที่มุ่งหน้าไปเถิด สุ้มเสียงของช่อดอกไม้เอ๋ย
あなたが月と表すあれ、白い殻みたいだな
誰かが卵を砕いてしまったのですか
言葉で桜を描いても桜ではないのに
私の心は動いてしまったのですか
あなたは私を描いてしまったのですか
สิ่งที่เธอเปรียบเปรยว่าเป็นดวงจันทร์นั้น ช่างดูคล้ายกับเปลือกสีขาวเลยนะ
มีใครบางคนกระเทาะเปลือกไข่ใบนั้นแตกไปแล้วใช่หรือเปล่านะ
ต่อให้ใช้คำพูดวาดภาพซากุระออกมา ทั้งที่ความจริงแล้วมันไม่ใช่ซากุระแท้ ๆ
แต่หัวใจของผมกลับสั่นไหวไปแล้วใช่หรือเปล่านะ
เธอได้วาดภาพของผมออกมาแล้วใช่หรือเปล่านะ
くちなしの香りを起こすように
ราวกับกลิ่นหอมของดอกพุดซ้อนที่โชยมาเตะจมูก
夏を行け、吹き荒べ嵐の歌よ
土用波に揉まれ風下へ、嵐の歌よ
秋を行け、私の嵐の歌よ
向かう冬に開け、一房の花の音よ
春を行け、
春を行け、私の嵐の歌よ
จงพัดพาคิมหันต์ฤดูไปเสียเถิด โหมกระหน่ำเลยสิ บทเพลงแห่งพายุเอ๋ย
ถูกเกลียวคลื่นฤดูร้อนซัดสาดไปตามทิศทางลม บทเพลงแห่งพายุเอ๋ย
จงพัดพาสารทฤดูไปเสียเถิด บทเพลงแห่งพายุของผมเอ๋ย
จงเบ่งบานในเหมันต์ฤดูที่กำลังมาเยือนเถิด สุ้มเสียงของช่อดอกไม้เอ๋ย
จงพัดพาวสันต์ฤดูไปเสียเถิด
จงพัดพาวสันต์ฤดูไปเสียเถิด บทเพลงแห่งพายุของผมเอ๋ย