私の心 がらんどう
とうとうと突く寂しいバラッド
机を叩く筆音
こつこつ歌う一握の音色
หัวใจของผมช่างกลวงเปล่า
บทเพลงบัลลาดแสนอ้างว้างที่คอยเคาะซ้ำอย่างไม่ขาดสาย
เสียงของดินสอที่เคาะกระทบลงบนโต๊ะ
สุ้มเสียงเพียงหยิบมือที่ขับร้องออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
広い砂漠 私の
乾いたかみの匂いと
鉛筆を持つがらんどう
真昼の月もがらんどう
ท่ามกลางทะเลทรายอันกว้างใหญ่ของผม
กับกลิ่นอายของกระดาษที่แห้งผาก
ความกลวงเปล่าในยามที่ถือดินสอเอาไว้
แม้แต่ดวงจันทร์ในยามทิวาก็ยังกลวงเปล่า
茜差す 差す日照りに
私はものも言わずに
雲が立つ 立つ木の葉の
数を歌えばいいのか
ท่ามกลางแสงสีชาดที่สาดส่องและแดดที่แผดเผา
โดยที่ผมไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไป
แค่ขับร้องนับจำนวนของหมู่เมฆที่ก่อตัว
และใบไม้ที่ผลิบานออกมาก็เพียงพอแล้วงั้นหรือ
私の指のがらんどう
とうとうと鳴く寂しいバラッド
机を突く筆の音
まるできつつきのよう
ความกลวงเปล่าระหว่างนิ้วมือของผม
บทเพลงบัลลาดแสนอ้างว้างที่กู่ร้องเรื่อยไป
เสียงของดินสอที่จิ้มกระทบลงบนโต๊ะ
ช่างเหมือนกับนกหัวขวานเสียเหลือเกิน
白い砂漠 私の
新しい紙を買わないと
筆を進めるがらんどう
響く一握の音色
ทะเลทรายสีขาวของผม
คงต้องไปซื้อกระดาษแผ่นใหม่มาเสียแล้ว
ความกลวงเปล่าที่ยังคงตวัดดินสอต่อไป
สุ้มเสียงเพียงหยิบมือที่ดังก้องกังวาน
砂も焼く 焼く日照りを
私は覚えていたのに
雲が立つ その行方も
全て覚えているのに
ทั้งแสงแดดที่แผดเผาจนผืนทรายมอดไหม้
ตัวผมยังคงจดจำมันได้ดีแท้ ๆ
ทั้งจุดหมายปลายทางที่หมู่เมฆลอยล่องไป
ผมยังคงจดจำมันได้ทั้งหมดแท้ ๆ
茜差す 差す日照りに
一つのものも言わずに
私ごと照らす光を
お前は知ろうとするのか
ท่ามกลางแสงสีชาดที่สาดส่องและแดดที่แผดเผา
โดยที่ไม่ได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใดออกไปแม้แต่คำเดียว
แสงสว่างที่สาดส่องลงมาอาบไล้กระทั่งตัวผม
เธอพยายามที่จะรับรู้ถึงมันอยู่ใช่ไหม