「雨の匂いに懐かしくなるのは何でなんでしょうか。
夏が近づくと胸が騒めくのは何でなんでしょうか。
人に笑われたら涙が出るのは何でなんでしょうか。
それでもいつか報われるからと思えばいいんでしょうか。」
“ทำไมกลิ่นของสายฝนถึงทำให้รู้สึกถวิลหากันนะ
ทำไมหัวใจถึงสั่นไหวเมื่อฤดูร้อนใกล้เข้ามากันนะ
ทำไมน้ำตาต้องรินไหลเมื่อถูกผู้คนหัวเราะเยาะกันนะ
ถึงอย่างนั้น แค่คิดว่าสักวันหนึ่งมันจะคุ้มค่าก็พอแล้วใช่ไหมครับ”
さよならって言葉でこんなに胸を裂いて
今もたった数瞬の夕焼けに足が止まっていた
คำว่า “ลาก่อน” ฉีกกระชากหัวใจถึงเพียงนี้
แม้แต่ตอนนี้ สองเท้าของผมก็ยังคงหยุดนิ่งไปกับแสงอัสดงที่คงอยู่เพียงชั่วครู่
「先生、人生相談です。
この先どうなら楽ですか。
そんなの誰もわかりはしないよなんて言われますか。
ほら、苦しさなんて欲しいわけない。
何もしないで生きていたい。
青空だけが見たいのは我儘ですか。」
“คุณครูครับ ผมขอปรึกษาเรื่องชีวิตหน่อยครับ
ต่อจากนี้ต้องเป็นแบบไหนถึงจะใช้ชีวิตได้สบายเหรอครับ
หรือจะตอบกลับมาแค่ว่า ‘เรื่องพรรค์นั้นไม่มีใครรู้หรอก’ กันครับ
ดูสิครับ ความทุกข์ทรมานน่ะ ใครเขาจะอยากได้กัน
ผมแค่อยากมีชีวิตอยู่เฉย ๆ โดยไม่ต้องทำอะไร
การที่ผมอยากมองเพียงท้องฟ้าสีคราม มันเป็นความเอาแต่ใจหรือเปล่าครับ”
「胸が痛んでも嘘がつけるのは何でなんでしょうか。
悪い人ばかりが得をしてるのは何でなんでしょうか。
幸せの文字が￥を含むのは何でなんでしょうか。
一つ線を抜けば辛さになるのはわざとなんでしょうか。」
“ทำไมเราถึงพูดโกหกได้ทั้งที่เจ็บปวดในอกกันนะ
ทำไมถึงมีแต่คนไม่ดีที่ได้ดิบได้ดีกันนะ
ทำไมในตัวอักษรคำว่า ‘ความสุข’ ถึงมีสัญลักษณ์ของ ‘เงิน’ อยู่กันนะ
การที่ลบออกเพียงขีดเดียวแล้วกลายเป็นความเจ็บปวด นี่เป็นความตั้งใจหรือเปล่ากันนะ”
青春って値札が背中に貼られていて
ヒッチコックみたいなサスペンスをどこか期待していた
มีป้ายราคาที่เขียนว่า “วัยรุ่น” แปะติดไว้บนแผ่นหลัง
และแอบคาดหวังถึงความระทึกขวัญราวกับภาพยนตร์ของฮิตช์ค็อกอยู่ลึก ๆ
「先生、どうでもいいんですよ。
生きてるだけで痛いんですよ。
ニーチェもフロイトもこの穴の埋め方は書かないんだ。
“คุณครูครับ ช่างมันเถอะครับ
แค่มีชีวิตอยู่มันก็เจ็บปวดแล้วล่ะครับ
ทั้งนีทเชอและฟรอยด์ก็ไม่ได้เขียนวิธีอุดรูกลวงนี้เอาไว้เลย
ただ夏の匂いに目を瞑って、
雲の高さを指で描こう。
想い出だけが見たいのは我儘ですか。」
เพียงหลับตาลงรับกลิ่นอายของฤดูร้อน
ใช้นิ้วมือไล่วาดทาบความสูงของหมู่เมฆ
การที่ผมอยากจะมองเห็นเพียงภาพความทรงจำ มันเป็นความเอาแต่ใจหรือเปล่าครับ”
「ドラマチックに人が死ぬストーリーって
売れるじゃないですか。
花の散り際にすら値が付くのも嫌になりました。
“พล็อตเรื่องที่มีคนตายแบบดราม่าน่ะ
มันขายดีไม่ใช่เหรอครับ
ผมเริ่มรังเกียจ ที่แม้แต่ยามดอกไม้ร่วงโรย ก็ยังถูกตีค่าเป็นราคา
先生の夢は何だったんですか。
大人になると忘れちゃうものなんですか。」
ความฝันของคุณครูคืออะไรเหรอครับ
หรือมันคือสิ่งที่พอเติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้วก็ลืมเลือนไปครับ”
「先生、人生相談です。
この先どうなら楽ですか。
涙が人を強くするなんて全部詭弁でした。
“คุณครูครับ ผมขอปรึกษาเรื่องชีวิตหน่อยครับ
ต่อจากนี้ต้องเป็นแบบไหนถึงจะใช้ชีวิตได้สบายเหรอครับ
ที่ใครว่า ‘น้ำตาทำให้คนแข็งแกร่งขึ้น’... ทั้งหมดมันก็เป็นแค่ข้อแก้ตัวจอมปลอมสิ้นดี”
あぁ、この先どうでもいいわけなくて、
現実だけがちらついて、
夏が遠くて。
อา... ไม่ใช่ว่าผมจะไม่แคร์อนาคตหรอกนะ
แต่ภาพความเป็นจริงมันคอยแวบเข้ามาหลอกหลอน
และฤดูร้อนก็ช่างห่างไกลเหลือเกิน
これでも本当にいいんですか。
このまま生きてもいいんですか。
そんなの君にしかわからないよなんて言われますか。
ที่เป็นอยู่อย่างนี้มันดีแล้วจริง ๆ เหรอครับ
ผมจะมีชีวิตอยู่ต่อไปแบบนี้ได้จริง ๆ เหรอ
หรือจะตอบกลับมาแค่ว่า ‘เรื่องนั้นมีเพียงเธอเท่านั้นที่รู้’ กันครับ
ただ夏の匂いに目を瞑りたい。
いつまでも風に吹かれたい。
青空だけが見たいのは我儘ですか。」
あなただけを知りたいのは我儘ですか
ผมเพียงอยากหลับตาลงรับกลิ่นอายของฤดูร้อน
อยากปล่อยให้สายลมพัดผ่านตัวไปตลอดกาล
การที่ผมอยากมองเพียงท้องฟ้าสีคราม มันเป็นความเอาแต่ใจหรือเปล่าครับ”
การที่ผมอยากรู้จักเพียงแค่เธอมันเป็นความเอาแต่ใจหรือเปล่าครับ