風が通る 私とお前
花も騒めく正午の雨
お前は微笑む白妙の雲
สายลมโชยผ่านระหว่างผมและเธอ
ฝนยามเที่ยงวันที่โปรยกระทบเหล่าดอกไม้
เธอเป็นดั่งปุยเมฆสีขาวนวลที่เยื้อนยิ้ม
風が通る 私を焼いて
波も色付く夕陽の影
私もお前のように夏風
สายลมโชยผ่านพัดผมจนร้อนผ่าว
เงาอาทิตย์อัสดงที่ย้อมสีคลื่นทะเล
ผมเป็นดั่งสายลมฤดูร้อนเฉกเช่นเธอ
向かい風に乱高下
さようなら夏を待つ日々よ
土用波懐かしくて
また夢を見る、夢を見るのでしょう
ท่ามกลางกระแสลมต้านที่พัดโหมกระหน่ำ
ลาก่อนนะ เหล่าวันวานที่เฝ้ารอหน้าร้อน
คลื่นซัดฝั่งยามคิมหันต์ช่างน่าหวนคิดถึง
แล้วผมก็คงฝันถึงมัน ฝันถึงภาพหน้าร้อนนั้นอีกครา
待ちくたびれ、私は海へ
今は照るべき月も隠れ
お前だけ光る白妙の袖
ผมทนรอจนเหนื่อยล้า จึงมุ่งหน้าสู่ทะเล
ค่ำคืนนี้ดวงจันทร์ที่ควรเปล่งแสงกลับถูกเมฆบดบัง
มีเพียงเธอผู้เป็นแขนเสื้อสีขาวนวลที่ส่องประกาย
夏が通る 私を抱いて
風は騒めく、今日を忘れ
私とお前だけ連れて行け
หน้าร้อนโชยผ่านโอบกอดตัวผมไว้
สายลมแผดเสียงให้ลืมวันนี้ไป
จงพัดพาเพียงสองเราสู่นภาอันแสนไกล
向かい風に乱高下
さようなら白南風の日々よ
遠い雲を待ち侘びて
また、上を見る、上を見るのでしょう
ท่ามกลางกระแสลมต้านที่พัดโหมกระหน่ำ
ลาก่อนนะ วันวานแห่งสายลมปลายฤดูฝน
เฝ้าคอยหมู่เมฆอันแสนไกลด้วยใจอาวรณ์
แล้วผมก็คงเงยขึ้นมอง เงยขึ้นมองหมู่เมฆนั้นอีกครา
風が通る 私とお前
花も騒めく歓喜の雨
濡れて払う白妙の袖
時間も天気も忘れ
สายลมโชยผ่านระหว่างผมและเธอ
ฝนชะลานที่โปรยกระทบเหล่าดอกไม้
แขนเสื้อสีขาวนวลที่สลัดหยาดฝนออกไป
ให้ลืมเลือนช่วงเวลาและฟ้าฝนจนหมดสิ้น
夏が通る 二人を恐れ
今は恐怖も雨も忘れ
私とお前だけただの風
หน้าร้อนโชยผ่านหวาดหวั่นต่อเราสอง
ในตอนนี้ลืมความกลัวและหยาดฝนให้สิ้นไป
มีเพียงสองเราที่เป็นดั่งสายลม
向かい風に乱高下
お前だけ夏にただ光れ
惑うままに急かされて
また上を見るのでしょう
ท่ามกลางกระแสลมต้านที่พัดโหมกระหน่ำ
มีแค่เธอที่ส่องแสงในฤดูร้อน
ราวกับถูกเร่งเร้าในตอนที่กำลังหลงทาง
ผมคงเงยขึ้นมองหมู่เมฆนั้นอีกครา
向かい風に乱高下
さようなら夏を待つ日々よ
土用波懐かしくて
また夢を見るのでしょう
ท่ามกลางกระแสลมต้านที่พัดโหมกระหน่ำ
ลาก่อนนะ เหล่าวันวานที่เฝ้ารอหน้าร้อน
คลื่นซัดฝั่งยามคิมหันต์ช่างน่าหวนคิดถึง
ผมคงฝันถึงภาพหน้าร้อนนั้นอีกครา
向かい風に乱高下
さようなら
ท่ามกลางกระแสลมต้านที่พัดโหมกระหน่ำ
ลาก่อนนะ