私が離れた 幽体離脱
行く当てはないのでしょうが
美しい蝶の羽根を手に入れたみたいだ
心が離れて 幽体離脱
春風の感触がして
少しだけ太陽を見ていた
ผมหลุดลอยออกมา ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
แม้ตัวผมจะไร้ซึ่งจุดหมายปลายทางให้ไป
แต่กลับรู้สึกราวกับได้รับปีกผีเสื้ออันงดงามมาครอบครอง
หัวใจหลุดลอยไป ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
ผมสัมผัสได้ถึงสายลมแห่งวสันตฤดู
แล้วผมก็เฝ้ามองดวงตะวันเพียงชั่วครู่
私が離れた 幽体離脱
海まで行きたいのですが
悲しみに秋の日差しが隠れたみたいだ
身体を離れて 幽体離脱
春風に舞うのでしょうか
絵の具が溢れていく絵のように
ผมหลุดลอยออกมา ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
แม้ใจผมอยากจะมุ่งหน้าไปให้ถึงท้องทะเล
แต่ความโศกเศร้าดูเหมือนจะบดบังแสงแดดแห่งฤดูใบไม้ร่วงไปเสียแล้ว
หลุดลอยออกจากกาย ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
ตัวผมจะปลิวไสวไปในสายลมวสันต์หรือเปล่านะ
ราวกับภาพวาดที่สีน้ำกำลังไหลทะลักออกมา
貴方の櫂を貸して
悲しむように漕いでゆくだけの
私の錨を知って
波よ止まないでくれ
ขอยืมไม้พายของเธอหน่อยได้ไหม
ให้ผมได้พายมันออกไปราวกับคนอมทุกข์
โปรดรับรู้ถึงสมอเรือของผม
เกลียวคลื่นเอ๋ย ขอจงอย่าเพิ่งหยุดซัดสาดเลย
私の恐れた知らない人
私を笑った人が
波の美しさに死んでしまったらいいのに
私を離れて 幽体離脱
海まで向かったのですが
身体を忘れてしまった私がいました
คนแปลกหน้าที่ผมหวาดกลัว
คนที่เคยหัวเราะเยาะผม
หากพวกเขาตายลงท่ามกลางความงดงามของเกลียวคลื่นได้ก็คงจะดี
หลุดลอยจากตัวเอง ราวกับวิญญาณหลุดออกจากร่าง
แม้ตัวผมจะมุ่งหน้าไปจนถึงท้องทะเลแล้ว
แต่กลับกลายเป็นว่าผมหลงลืมร่างกายของตัวเองไปเสียแล้ว
貴方の櫂を貸して
名もないままに死んでゆくだけの
私の声を知って
波よ止まないでくれ
ขอยืมไม้พายของเธอหน่อยได้ไหม
เพียงเพื่อที่ผมจะตายจากไปทั้งที่ไร้ซึ่งนาม
โปรดรับรู้ถึงเสียงของผม
เกลียวคลื่นเอ๋ย ขอจงอย่าเพิ่งหยุดซัดสาดเลย
私の声よ行って
海を呑み干す千の鳥になれ
私の痛みを知って
波よ
น้ำเสียงของผมเอ๋ย จงล่องลอยไป
จงกลายเป็นวิหคนับพันที่ดื่มกินท้องทะเลจนแห้งเหือด
โปรดรับรู้ถึงความเจ็บปวดของผม
เกลียวคลื่นเอ๋ย
貴方の櫂を貸して
悲しむように漕いでゆくだけの
私の錨を知って
ขอยืมไม้พายของเธอหน่อยได้ไหม
ให้ผมได้พายมันออกไปราวกับคนอมทุกข์
โปรดรับรู้ถึงสมอเรือของผม
波よ止まないでくれ
เกลียวคลื่นเอ๋ย ขอจงอย่าเพิ่งหยุดซัดสาดเลย